Sana Dair . .
Soğuk ve şehirler arası otobüs durağında bıraktım en son seni . .
Gözlerimiz nemli . .
Senin kafan çakır,benim yüreğim acır . .
Bir bakış yeter her sözü söylemene.
Üslubun biraz acıklı doğrusu.
Gar'a ilk indiğimde kalbimin başka zaman o kadar hızlı attığını hatırlamıyorum. Annemin dayak atmaması için dualar okuyup eve girmekten, ilkokulda ilk kez tahtaya kalkmaktan, üniversiteyi kazanmanın dışında çok farklı bir duyguydu bu. Korku değildi, heyecan desem böylesi yoktu galiba .
Oturdum ve beklemeye başladım. Bir tarafta valizler bir tarafta heyecandan bayılmak üzere olan ben. Çok sürmedi gelmen, bir anda arkamda bir el belirdi döndüm baktım ve kocaman gülümsemesiyle sen . .Ayağa kalktım. . Onca gün o anın hayaliyle uyuduk. Çok kez istedik, başka şehirlerde karşılaştık ama bir türlü beceremedik. Ve o an gelmişti artık günlerdir hatta aylardır hayalini kurduğumuz an gelmişti . Sarıldın, sımsıkı sarıldın, sarmaladın. . Sarıldığın andaki kalp atışlarımız dışarıdan duyulacak kadar yüksekti. Kendi kalp atışımı hissetmiyordum artık tamamen senin kalp atışına konsantre olmuştum.O ana kadar aklından milyonlarca düşünce geçiren ben, hiçbir şey düşünemiyordum. Kalbim birazdan ağzımdan çıkacak gibi geliyordu . . Gözlerime baktın ve bir daha sarıldın. Bir filmde başrol oynayan oyuncular gibiydik ama bu bizim hikayemizdi. .
İlk değildi o gardan gözlerine bakarak ayrılmak . .
İlk ayrılışımızda sımsıkı sarılmıştık birbirimize. Otobüs hareket ettiği anda yüreğimde bi sıkışma oldu, kenarlarında bıçak darbesi hissettim biran, otobüs alandan ayrıldıkça acı artıyor ben o acıya dayanamıyor ve otobüsün durmasını istiyordum. Durmadı. Yüreğimin kenarındaki bıçak ağrısı gittikçe arttı ve sanki biri onu yerinden çıkarıp o garda bıraktı . .İlk ayrıldığımızda hissettiğim bu acı artık her gidiş gelişimizde olacaktı. Bunu o gün fark edemedim.
Gelişler kolay; sana kavuşacağımı bilmek bir nebze rahatlatıyor insanı, ama seni bırakıp terk-i diyar zor geliyor insana. Zor bile yetersiz kalıyor anlatmam için. .
Kaç ayrılık yaşadık hatırlamıyorum, ben kaç kez otobüsün camına başımı yaslayıp seni düşünerek gözyaşı döktüm, yanımda kaç kez tanımadığım insanlar oturdu, kaç yüz gördüm o tesislerde, kaç kere 'Ezginin Günlüğü' dinledim bilmiyorum. Tek bildiğim her gidiş gelişlerimde bir gün otobüste yan koltuğumda oturanın 'SEN' olmanı istediğim . . Eğer bir gün bu hayalim gerçekleşecekse milyonlarca kez gidip gelmeye razıyım.
Gözlerimiz nemli . .
Senin kafan çakır,benim yüreğim acır . .
Bir bakış yeter her sözü söylemene.
Üslubun biraz acıklı doğrusu.
Gar'a ilk indiğimde kalbimin başka zaman o kadar hızlı attığını hatırlamıyorum. Annemin dayak atmaması için dualar okuyup eve girmekten, ilkokulda ilk kez tahtaya kalkmaktan, üniversiteyi kazanmanın dışında çok farklı bir duyguydu bu. Korku değildi, heyecan desem böylesi yoktu galiba .
Oturdum ve beklemeye başladım. Bir tarafta valizler bir tarafta heyecandan bayılmak üzere olan ben. Çok sürmedi gelmen, bir anda arkamda bir el belirdi döndüm baktım ve kocaman gülümsemesiyle sen . .Ayağa kalktım. . Onca gün o anın hayaliyle uyuduk. Çok kez istedik, başka şehirlerde karşılaştık ama bir türlü beceremedik. Ve o an gelmişti artık günlerdir hatta aylardır hayalini kurduğumuz an gelmişti . Sarıldın, sımsıkı sarıldın, sarmaladın. . Sarıldığın andaki kalp atışlarımız dışarıdan duyulacak kadar yüksekti. Kendi kalp atışımı hissetmiyordum artık tamamen senin kalp atışına konsantre olmuştum.O ana kadar aklından milyonlarca düşünce geçiren ben, hiçbir şey düşünemiyordum. Kalbim birazdan ağzımdan çıkacak gibi geliyordu . . Gözlerime baktın ve bir daha sarıldın. Bir filmde başrol oynayan oyuncular gibiydik ama bu bizim hikayemizdi. .
İlk değildi o gardan gözlerine bakarak ayrılmak . .
İlk ayrılışımızda sımsıkı sarılmıştık birbirimize. Otobüs hareket ettiği anda yüreğimde bi sıkışma oldu, kenarlarında bıçak darbesi hissettim biran, otobüs alandan ayrıldıkça acı artıyor ben o acıya dayanamıyor ve otobüsün durmasını istiyordum. Durmadı. Yüreğimin kenarındaki bıçak ağrısı gittikçe arttı ve sanki biri onu yerinden çıkarıp o garda bıraktı . .İlk ayrıldığımızda hissettiğim bu acı artık her gidiş gelişimizde olacaktı. Bunu o gün fark edemedim.
Gelişler kolay; sana kavuşacağımı bilmek bir nebze rahatlatıyor insanı, ama seni bırakıp terk-i diyar zor geliyor insana. Zor bile yetersiz kalıyor anlatmam için. .
Kaç ayrılık yaşadık hatırlamıyorum, ben kaç kez otobüsün camına başımı yaslayıp seni düşünerek gözyaşı döktüm, yanımda kaç kez tanımadığım insanlar oturdu, kaç yüz gördüm o tesislerde, kaç kere 'Ezginin Günlüğü' dinledim bilmiyorum. Tek bildiğim her gidiş gelişlerimde bir gün otobüste yan koltuğumda oturanın 'SEN' olmanı istediğim . . Eğer bir gün bu hayalim gerçekleşecekse milyonlarca kez gidip gelmeye razıyım.
Yorumlar
Yorum Gönder